Home Beoordelingen Skyshine’s Bedlam Review – roguelike Borderlands op de engine van The Banner Saga

Skyshine’s Bedlam Review – roguelike Borderlands op de engine van The Banner Saga

0
Skyshine’s Bedlam Review – roguelike Borderlands op de engine van The Banner Saga

Skyshine’s Bedlam neemt ons mee naar een woestenij, ergens tussen Mad Max en Borderlands. Dit keer echter niet als een eenzame zwerver, maar als baas van een onderneming waarbij duizenden levens op het spel staan.

VOORDELEN:

  1. visuals;
  2. het “one more turn”-syndroom;
  3. goed geschreven side-quests.

Nadelen:

  1. slecht uitgebalanceerde moeilijkheidsgraad;
  2. slecht doordachte gevechtsmechanica;
  3. geen mogelijkheid om huurlingen te rekruteren.

Zoals Albert Einstein ooit zei: “Ik weet niet met welke wapens de Derde Wereldoorlog zal worden uitgevochten, maar de Vierde Wereldoorlog zal worden uitgevochten met stokken en stenen.” Voorlopig weten we niet of er een nieuwe wereldoorlog voor ons in het verschiet ligt, maar de “nucleaire post-apocalyps”-instelling bleek een charmant bronmateriaal te zijn voor veel game-ontwikkelaars. Charmant, maar vaak zonder het element van originaliteit. Wat ik bedoel is dat je als achtergrond een woestijn nodig hebt, je voegt wat raider-bendes, mutanten, niet genoeg middelen toe om elke vorm van georganiseerde gemeenschap in stand te houden, en dan een malafide AI erop te gooien en daar ben je klaar. Er is een overvloed aan titels, waaronder verschillende media, die dat patroon dupliceren: de film Mad Max, de Freeway Warrior-gamebooks, Fallout-franchise, Neuroshima-tablet-RPG … en de lijst gaat maar door. De nieuwste toevoeging: Skyshine’s Bedlam, een roguelike mix van Borderlands’ stijl met XCOM’s gameplay mechanics, afkomstig van Kickstarter.

De speler krijgt het bevel over een gigantische, bewapende en zwaar gepantserde ark, ook wel “dozer” genoemd, en heeft de taak deze door de woestenij van Bedlam te leiden en helemaal naar Aztec City – een half-mythische plek waar redding op je wacht. De woestenij waar je door reist zit vol met vijandige groepen: malafide AI’s, cyborgs, mutanten of gewoon je gewone raiders. Uw reis wordt uitgevoerd als een reeks “hops” – u kiest een bestemming uit verschillende beschikbare punten.

Scherm voor dozerbeheer.

Het punt is dat het niet mogelijk zal zijn om elke hoek van de woestijn te bezoeken, omdat je brandstof- en voedselreserves beperkt zijn. Deze twee zijn de belangrijkste factoren, en als je bijvoorbeeld tijdens het spel geen brandstof meer hebt, eindigt je avontuur en zie je een meldingsscherm voor nederlaag. De derde belangrijke factor zijn de energiecellen waarmee je de bulldozer kunt upgraden en zijn bewapening tegen vijanden kunt gebruiken. Het bereiken van elke bestemming van uw keuze verbruikt een vast aantal middelen. Om het verbruik te verminderen, kunt u een van de vier faciliteiten van de ark upgraden: arsenaal verlaagt de kosten van energiecellen die nodig zijn voor latere investeringen, laboratorium vermindert voedselconsumptie, betere machinekamer helpt brandstof te besparen en kazernes – uw mankracht. Het idee is goed, en verschillende manieren om je landfort te upgraden zijn volkomen gerechtvaardigd. Over het algemeen is micromanagement misschien wel het beste aspect van het spel – het is logisch, goed ontworpen en biedt een aanzienlijke hoeveelheid plezier naarmate het spel vordert.

Lees ook  Dragon Ball Z: Kakarot Review – Vijf dagen plezier met gemiddeld spel

Nog een evenement op weg naar Aztec City.

Het scenario van de game is eigenlijk best aardig. Helaas zullen er niet veel gelegenheden zijn om de geschiedenis van de woestenij en zijn bewoners te ontdekken buiten de hoofdverhaallijn die zich richt op je weg naar Azteekse stad. De kaart staat misschien vol met submissies en (meestal interessante) evenementen, maar beperkte middelen staan ​​vrije verkenning in de weg, wat een beetje jammer is. Des te meer, want soms kan het accepteren van een onverwachte zoektocht ertoe leiden dat je het spel verliest om geen andere reden dan het willekeurige oordeel van de ontwerper – je kunt wel of niet wat extra brandstof, voedsel of extra bemanning voor de bulldozer krijgen. Soms val je gewoon in een soort val in de woestijn. Dit zou een goed moment zijn om te vermelden dat Skyshine’s Bedlam geen gemakkelijke game is. Om eerlijk te zijn, zelfs de “gemakkelijke” moeilijkheid blijkt allesbehalve te zijn. De makers benadrukken dat het hun bedoeling was om de herspeelwaarde van de game te maximaliseren, en als dat beleid alleen van toepassing zou zijn op de elementen die ik hierboven noemde, zou ik hun zaak hebben gesteund. Ach, er is meer aan de hand…

Vecht in onze Dozer.

Gepresenteerd in isometrische weergave, en je herinnert aan The Banner Saga (het is tenslotte dezelfde grafische engine), is het gevecht het belangrijkste kenmerk van deze game. Dat is jammer, want de gevechtsmechanica is het slechtste deel ervan — een onlogisch, irritant en slecht bedacht stuk afval waarvan de makers zonder een greintje medelijden gevild zouden moeten worden. Maar voordat we ons concentreren op deze toekomstige functie, moet ik u informeren over de strijdkrachten die tot uw beschikking staan. In het begin krijg je 16 groentjes verdeeld in vier klassen: snel, maar zonder de punch frontliners, een beetje langzamere maar ook een beetje effectievere revolverhelden (met twee revolvers en melee-mogelijkheden), zelfs langzamere, shotgun-zwaaiende trenchers en deadeyes – eigenlijk sluipschutters – bijna stationair maar met de grootste schade. Het punt is, hoe langzamer je strijder, hoe minder gezondheid hij heeft. Vroeg in het spel kan een frontliner een paar treffers opvangen, maar een sluipschutter gaat neer na een enkele treffer van zelfs de zwakste vijanden. Geloof me, de beschrijving gaat nog steeds gemakkelijk over het probleem – als je het in actie ziet, word je gek.

Lees ook  Skyhill-recensie - amuseert of verveelt een andere roguelike survival?

Het is een lange weg naar het paradijs.

De tactische kaarten zijn klein, maar de uitvoering van de gameplay (die had kunnen werken als de makers meer mechanica uit de XCOM-serie hadden geleend) ging in vlammen op en het geheel lijkt op een bizar schaakspel. De eerste fout van de makers: wanneer het gevecht begint, worden je troepen (van één tot zes man) willekeurig op de kaart geplaatst. Je hebt vrijwel geen zeggenschap over wie waar eindigt. Tijdens je beurt mag je twee acties ondernemen met een willekeurig personage onder je controle, geen raketwetenschap daar. Je kunt ook ondersteuning vragen aan de bulldozer als je wilt, maar het is absurd duur en een verspilling van middelen bij het bestrijden van gewone misdadigers. Alle vijanden daarentegen krijgen een speciale herlaadbare balk voor extra actie in elke beurt. Dat is ronduit oneerlijk en brengt de hele zaak vanaf het begin uit balans; het is ook de veel voorkomende reden voor een nederlaag, voor het geval ik het expliciet moet noemen. Toch is het niet het ergste waar je mee te maken krijgt tijdens het gevecht. De schutters kunnen zichzelf niet verdedigen als een vijand dichterbij komt dan het minimale effectieve bereik van hun wapen. Het resultaat: je man zal een opladende mutant niet met een jachtgeweer schieten.

Een elitesoldaat aanwerven.

Het gezichtsveld werkt op enige buitenaardse logica in dit spel – vaak kun je een tegenstander niet neerschieten, schijnbaar zonder dekking, zonder toevlucht te nemen tot een vreemde L-vormige beweging. Als je mannen daarentegen dekking zoeken, is dat soms totaal ondoeltreffend. Zelfs meer dan ineffectief, omdat het de schoten van je personage stopt! Ondertussen hebben de bandieten er geen problemen mee om Zwitserse kaas te maken van de arme man. Dat logisch uitgedaagde idee, om de personages met het zwakste pantser de minst mobiele te maken en de vijand keer op keer drie in plaats van twee acties per beurt te geven, gooit elke kans op een evenwichtige gameplay door het raam. De eerste paar schermutselingen zijn een nachtmerrie voor je mannen, en je zult vechten tegen de drang om het scherm met het toetsenbord kapot te slaan, totdat in ieder geval sommigen van hen de status van veteraan of elite verdienen (wat betekent dat je moet overleven en een voldoende aantal doden van vijanden).

Lees ook  No More Heroes III: Alien Slice-actie op zijn best

Dat is geen XCOM.

Ik moet op dit punt vermelden dat de dood in dit spel permanent is en dat je mankracht, met name je geweerjagers, op geen enkele manier afhankelijk is van de bewoners van de ark. Je rijdt in een gepantserd blikje vol lafaards, is wat de ontwikkelaars blijkbaar proberen te zeggen – je hebt misschien meer dan duizend mensen aan boord, en geen enkele van hen kan worden gerekruteerd. Je moet vertrouwen op elite-tegenstanders die eerst verslagen moeten worden. Wanneer je een van hen verslaat, voegt hij/zij zich gezond en klaar om voor je te vechten bij je gelederen. Vriendschap door superieure vuurkracht denk ik…

Een verslagen baas kan zich na het gevecht bij je team voegen.

Skyshine’s Bedlam belooft meer dan het daadwerkelijk waarmaakt. De game zelf maakt een behoorlijke indruk met zijn cartooneske beelden en een aantal leuke muziek die me aan Borderlands doet denken. Helaas belandde een goed idee bedolven onder een grote, dampende stapel tactische gameplay, waar ik vrijwel geen zin in had. Het is niet zo dat de moeilijkheidsgraad van de game kunstmatig en opzettelijk werd opgeblazen en uiteindelijk volledig uit balans raakte. SB kan worden veroverd en entertainment bieden, zelfs zoals het nu is, maar om eerlijk te zijn, het is gewoon een andere game die de officiële release heeft gebruikt als een bètatestmogelijkheid, met dank aan geïnteresseerde gamers. De makers hebben al patches aangekondigd die bedoeld zijn om enkele van de problemen op te lossen die ik in deze recensie noemde. Na alles wat ik heb geschreven, moet ik echter toegeven dat ik het idee en de formule van dit spel oprecht leuk vond. Ondanks alle onzin, heb ik een drang opgemerkt om het spel nog een keer te spelen en het meer dan eens af te maken (waardoor de bulldozers van andere landen worden ontgrendeld die je voor het eerst in de woestijn ontmoet). Als je echter overweegt de game te kopen, zou ik wachten als ik jou was; Mocht het spel in de loop van de tijd verbeteren en mochten de nodige veranderingen in de mechanica worden doorgevoerd, dan zal dit spel een must-have worden voor elke roguelike fan.